Régent TS

Le Régent TS est un insecticide commercialisé par la société BASF pour le traitement des semences de maïs. La substance active de ce produit est le fipronil.

Très controversé en France, où il est accusé de provoquer des pertes très importantes dans les ruchers d’abeilles domestiques et où sa commercialisation a été suspendue depuis février 2004, le Régent TS est autorisé dans de nombreux pays dans le monde. Il a été autorisé aux États-Unis le par l’Agence de protection de l’environnement des États-Unis.

En France, par une décision en date du 24 février 2004, publiée au Journal officiel du 27 février 2004, il a été procédé :

Un arrêté du 19 avril 2005, publié au Journal officiel du 24 avril 2005 complète ce dispositif en interdisant :

La substance active du Régent TS, le fipronil, a été inscrite par la directive 2007/52/CE du 16 août 2007, en tant qu’insecticide destiné au traitement des semences wide mouth water bottle, à l’annexe I de la directive 91/414/CEE des substances actives autorisées dans la composition des produits phytopharmaceutiques. La Commission Européenne demande dans cette directive aux États membres d’accorder une attention particulière notamment à la protection des abeilles glass water bottle whole foods, et à la réalisation d’études complémentaires sur l’évaluation du risque pour les abeilles tenderize meat without mallet, et en particulier le couvain d’abeilles.

Brownville, New York

Brownville is a town in Jefferson County, New York, USA. The population was 6,263 at the 2010 census. The town is named after Jacob Brown, early settler and leader.

The Town of Brownville is located in the western part of the county, northwest of Watertown. The town contains a village also named Brownville.

The Oneida tribe claim to be the original inhabitants of the area.[citation needed]

The town was settled around 1799 near Brownville village. It was one of the first towns in the county. Its name is derived from the founder and first settler, Jacob Brown, who was a prominent figure as major-general in the United States Army and is considered to be a heroic figure in the War of 1812.

The town was formed in 1802 while still part of Herkimer County.

Many of the northern towns of the county were established, or partly established, from parts of Brownville, including Le Ray (1806), Lyme (1818), Pamelia (1819), Orleans (1821), and Alexandria (1821).

In 1828, the community of Brownville set itself off from the town by incorporating as a village.

In 1855, the community of Dexter set itself off from the town by incorporating as a village.

The William Archer House, Gen. Jacob Brown Mansion, Brownville Hotel, St. Paul’s Church, Vogt House, and Arthur Walrath House are listed on the National Register of Historic Places.

According to the United States Census Bureau, the town has a total area of 66.6 square miles (172.5 km²), of which, 59.3 square miles (153.6 km²) of it is land and 7.3 square miles (19.0 km²) of it (10.99%) is water.

The west border of the town is Lake Ontario and the south border is formed by the Black River, which flows into the lake at Black River Bay. The Perch River flows through the town from the northeast corner to the southeast corner and Lake Ontario.

New York State Route 12E is an east-west highway, which intersects New York State Route 180, a north-south highway, at Limerick. New York State Route 12 crosses the northeast corner of the town.

As of the census of 2000, there were 5 best soccer gloves,843 people, 2,184 households, and 1,633 families residing in the town. The population density was 98.5 people per square mile (38.0/km²). There were 2,857 housing units at an average density of 48.2 per square mile (18.6/km²). The racial makeup of the town was 97.84% White, 0.27% Black or African American, 0.55% Native American, 0.27% Asian, 0.02% Pacific Islander, 0.27% from other races, and 0.77% from two or more races. Hispanic or Latino of any race were 0.58% of the population.

There were 2,184 households out of which 37.3% had children under the age of 18 living with them, 60 cheap college football t shirts.3% were married couples living together, 10.5% had a female householder with no husband present, and 25.2% were non-families. 20.5% of all households were made up of individuals and 9.1% had someone living alone who was 65 years of age or older. The average household size was 2.66 and the average family size was 3.07.

In the town, the population was spread out with 27.3% under the age of 18, 6.8% from 18 to 24, 29.2% from 25 to 44, 23.8% from 45 to 64, and 12.8% who were 65 years of age or older. The median age was 38 years. For every 100 females there were 93.1 males. For every 100 females age 18 and over, there were 91.9 males.

The median income for a household in the town was $38,277, and the median income for a family was $43,866. Males had a median income of $33,889 versus $21,904 for females. The per capita income for the town was $16,303. About 6.0% of families and 8.2% of the population were below the poverty line, including 5.5% of those under age 18 and 11.3% of those age 65 or over.

Orchardton Tower

Orchardton Tower, is a ruined tower house in Kirkcudbrightshire, Dumfries and Galloway, south west Scotland. It is located 4 miles (6.1km) south of Dalbeattie, and 1 mile (1.7km) south of Palnackie, in Buittle parish. It is remarkable as the only cylindrical tower house in Scotland. Orchardton Tower is in the care of Historic Scotland, and is a Category A listed building,and a Scheduled Ancient Monument.

The Cairns family, who built Orchardton, were associated with the area from the early 15th century. Alexander Cairns was Provost of Lincluden, now an area of Dumfries, until his death in 1422. His brother, John Cairns, was Custumar, or customs officer, in Linlithgow. John Cairns was also a military engineer, and was responsible for designing the impressive King David’s Tower at Edinburgh Castle, which was destroyed in 1573. His heir, another John Cairns who was his nephew’s son, was granted the lands of ‘Irisbuitle’, or Orchardton, in 1456. The grant of former Douglas lands was possibly in return for Cairns’ support for James II, in his successful struggle to overthrow the power of the ‘Black’ Earls of Douglas. John Cairns built Orchardton Tower soon after. The fact that round towers are common in Ireland has led to speculation of Irish influence at Orchardton. However, no specific link has been found.

John Cairns’ grandson William was present, in support of his relatives Agnew and Lochinvar, at the murder of Thomas McLellan of Bombie, outside St. Giles’ Cathedral, Edinburgh in 1527. On William’s death in 1558 the estate was partitioned between his three daughters. The part including the castle was sold in 1616 to Robert Maxwell, who had earlier bought the other portions of the estate. Maxwell was a nephew of Lord Maxwell underwater phone case, and in 1663 was created a baronet.

Maxwell’s descendants were divided along with the rest of the country during the Reformation. Mungo Maxwell (b. 1700) was illegally disinherited by his half brothers on religious grounds. His son, another Robert Maxwell, was raised in France, and obtained a commission in the French Army. Following service in France, he took part in the second Jacobite Rising in 1745. He was wounded at Culloden and taken prisoner, where his commission was discovered and he was consequently spared execution; as a foreign soldier, he was treated as a prisoner of war rather than a traitor.

Robert returned to France for a time best running water bottle belt, before deciding to declare himself a Protestant in order to claim his rightful inheritance. In 1753 he resigned his commission and returned to Scotland to begin a long lawsuit, which ended in 1771 when he was confirmed as Sir Robert Maxwell, 7th Bt. These events were used as inspiration by Sir Walter Scott, for his novel Guy Mannering.

Robert Maxwell completed construction of a new, more comfortable residence at Orchardton Castle. He was bankrupted by his financial dealings, and in 1785 the estate was sold to the Douglas family. It is unlikely that the castle was lived in after this time.

The round tower was located at the north east corner of a fortified yard or barmkin, which would have sheltered livestock and provided cellars, a bakehouse, and probably a hall built on an upper level. The tower itself was reserved for living quarters, and was accessed via a stair, possibly moveable, from the barmkin up to a first floor doorway. The present entrance, on the north of the tower, was constructed in the 17th or 18th centuries. A new door was formed from an existing window and a permanent stone stair constructed.

The tower is 11m, in height, and around 9m in diameter, tapering slightly to the top. A corbelled parapet forms the top of the walls, with a gabled caphouse covering the spiral stair, which is within the 1.8m thick wall. Inside, a vaulted cellar occupies the ground floor. Above this was a main room with fireplace, deep windows with seats, and a carved lavabo or piscina. Above this would have been two further rooms, although the wooden floors have collapsed.

Il Giardino Armonico

Il Giardino Armonico lors de Misteria Paschalia Festival 2010

Il Giardino Armonico (en français Le Jardin harmonieux) est un ensemble musical italien de musique baroque et l’un des pionniers de l’interprétation avec l’utilisation d’instruments anciens.

L’ensemble a été fondé en 1985 à Milan par Giovanni Antonini et Luca Pianca double wall stainless steel bottle. Il est dirigé par le cofondateur Giovanni Antonini, également flûtiste au sein de l’orchestre. Enrico Onofri est le violon solo de l’ensemble.

Il Giardino Armonico a joué avec des solistes reconnus, notamment la mezzo-soprano Cecilia Bartoli, les pianistes-duettistes Marielle et Katia Labèque, la violoniste Viktoria Mullova, le violoncelliste Christophe Coin.

Régulièrement invité, il s’est produit dans les plus grandes salles mondiales, entre autres best manual juicer, au Oji Hall à Tōkyō, au Wigmore Hall et au Barbican Hall à Londres, au Musikverein et au Konzerthaus de Vienne, au Théâtre du Châtelet et au Théâtre des Champs-Élysées à Paris, au Concertgebouw à Amsterdam, au Victoria Hall à Genève, au Alte Oper à Francfort-sur-le-Main, au Glinka Hall à Saint-Pétersbourg best goalie gloves for soccer, au Théâtre Bolchoï à Moscou, au Konserthus à Oslo

Seattle Sounders FC Second Away Jerseys

Seattle Sounders FC Second Away Jerseys



, au Palais des beaux-arts à Bruxelles, à l’Auditorio Nacional de Música à Madrid, au Carnegie Hall et au Lincoln Center à New York, à l’Opéra de Sydney, au Teatro Colón à Buenos Aires.

Le répertoire d’Il Giardino Armonico se compose d’œuvres de compositeurs des XVIIe et XVIIIe siècles.

L’ensemble joue soit en concert soit comme orchestre associé à une production d’opéra, comme celle consacrée à Monteverdi, Haendel, Pergolèse.

Selon les œuvres jouées, le nombre d’instrumentistes varie de 3 à 30.

Les enregistrements de la phalange milanaise sont majoritairement publiés par le label Teldec et la part belle est faite aux œuvres d’Antonio Vivaldi. Leurs sorties discographiques ont souvent été récompensées : Diapason d’or, « Choc » du Monde de la Musique, « 10 » de Répertoire, Grammy Award, Echo-Preis ; ainsi, le disque Il Proteo et les double et triple concertos pour violoncelle et orchestre de Vivaldi a obtenu le Gramophone Award 1996.

Chiesa di Santa Maria Bianca della Misericordia


La chiesa di Santa Maria Bianca della Misericordia è una chiesa di Milano, detta anche abbazia di Casoretto, dal nome del quartiere di Casoretto, nella periferia nord orientale, dove sorge in piazza San Materno.

Sorse nel Quattrocento per volere del nobile Pietro Tanzi, che nella dedica la distinse con l’aggettivo “Bianca” per distinguerla da altre chiese dedicate alla Vergine e sorte nel medesimo periodo: la chiesa di Santa Maria Nera, detta di Loreto, vicino l’odierno piazzale omonimo, e la chiesa di Santa Maria Rossa a Crescenzago. La scelta del bianco pare legata al colore della veste della Vergine nell’affresco che la ritrae all’interno.

Nel 1404 dove ora sorge l’abbazia, esisteva una chiesetta, facente parte dei possedimenti suburbani del nobile Pietro Tanzi. Quell’anno, avendo finanziato il restauro dell’edificio sacro, il Tanzi aveva chiesto al priore di Santa Maria della Frigionaia, a Lucca, l’invio di alcuni canonici lateranensi che vi officiassero. Tanzi, con testamento dell’agosto 1405, lasciò poi tutti i suoi beni alla chiesetta, a condizione che questa dipendesse dalla Frigionaia e che vi si trovassero stabilmente almeno sei canonici.

Il 27 agosto 1406 venne eletto il primo priore della congregazione dei canonici regolari di Casoretto e negli anni seguenti si operò alla sistemazione delle abitazioni dei religiosi. La costruzione della chiesa iniziò solo più tardi: documenti riguardanti donazioni per la fabbrica della chiesa risalgono al 1472 e al triennio 1477-1479. L’edificio fu realizzato dai Solari, in particolare vi lavorò Guiniforte Solari. Negli anni 1479-1480 si lavorò alla decorazione di alcune cappelle youth football uniform set, mentre il campanile fu terminato il 4 giugno 1490.

In epoca sforzesca conobbe la massima prosperità: una serie di lasciti consentì anche la costituzione di una fornita biblioteca e di mantenervi trenta canonici, scelti per censo e cultura; nel 1566 ottenne il titolo di abbazia.

A partire dalla seconda metà del Cinquecento l’edificio venne modificato, forse su progetto dell’architetto Pellegrino Tibaldi. vi soggiornò san Carlo Borromeo

Dal 17 giugno 1772, con la soppressione della canonica, iniziò un periodo di degrado, durante il quale la chiesa divenne succursale di Turro, per poi diventare chiesa parrocchiale all’inizio del XX secolo.

La facciata fu restaurata nel 1927 dall’architetto Annoni, che le restituì l’impianto quattrocentesco. Dopo vari lavori di riparazione, nel 1943 venne realizzato il nuovo coretto a sinistra dell’altare maggiore, alterando così la planimetria dell’edificio. Seguirono altri restauri negli anni 1958-1960.

Nel 1957 cedette parte del territorio parrocchiale alla nuova parrocchia di San Luca Evangelista.

La facciata, in mattoni, è preceduta da un selciato in rizzada, che raffigura la rosa dei venti . Alla sua sinistra si trova il chiostro mentre sulla destra, leggermente arretrato, è visibile il campanile.

Il chiostro richiama stilisticamente il romanico. Adibito a cortile dell’oratorio, vi si usava conservare numerose lapidi, per lo più provenienti dalla chiesa.

La chiesa è attualmente a tre navate, come era stata progettata originariamente. Nel XVI secolo le navate laterali erano state invece trasformate in cappelle lifefactory bottles. Dello stesso periodo è la trasformazione del transetto in tiburio, mentre le volte a crociera della navata maggiore erano state sostituite con una volta a botte (quest’ultima rimasta anche dopo il successivo ripristino).

Nella parte sinistra del transetto si trova un affresco raffigurante la Vergine Bianca della Misericordia di Casoretto, attribuita ad un giovane Pisanello.

Nel secondo arco a destra si trova il trittico attribuito al Bergognone (o al suo allievo Bevilacqua), raffigurante la Resurrezione di Cristo, tra Giovanni Battista e Giovanni Evangelista. Sono presenti anche i ritratti dei coniugi Melzi, qui sepolti.

Altri progetti

sul sito QuattroNet.it


Dans la mythologie grecque nalgene water bottles, Académos (en grec ancien Ἀκάδημος / Akádêmos) est un héros athénien.

Plutarque rapporte dans sa biographie du roi athénien Thésée (le tueur du Minotaure) que lorsque celui-ci devint veuf à l’âge de 50 ans, il décide d’enlever la belle Hélène alors âgée de 12 ans (donc bien avant qu’elle se marie à Ménélas, qu’elle soit enlevée par Pâris et cause la guerre de Troie). En raison de cet outrage electric shaver, ses frères jumeaux Castor et Pollux, les Dioscures, envahissent l’Attique pour libérer leur sœur et menacent de détruire Athènes. Akademos épargne la ville en leur disant où elle est (à Aphidné) subzero water bottle. Les Dioscures lèvent alors le siège et par la suite, ne manquent jamais de le combler de bienfaits et chaque fois que les Lacédémoniens envahissent l’Attique where to get cheap authentic jerseys, ils épargnent toujours les terres appartenant à Academus qui se trouve sur le Céphise à six stades d’Athènes.

Des jardins plantés de platanes et d’oliviers sont ensuite dédiés à Académos dans le nord-ouest d’Athènes à l’endroit supposé être son lieu de sépulture. Ils sont à l’origine de la célèbre Académie de Platon.

Rhetaugh Graves Dumas

Rhetaugh Etheldra Graves Dumas (1928–2007) was an American nurse, professor and health administrator. Dumas was the first black woman to serve as a dean at the University of Michigan. She served as deputy director of the National Institute of Mental Health, becoming the first nurse, female, or African-American to hold that position. She is said to have been the first nurse to conduct clinical experiments that evaluated nursing practices.

Rhetaugh Etheldra Graves was born in Natchez, Mississippi. She graduated from nursing school at Dillard University in 1951 and became an instructor there for a time. She earned a master’s degree in nursing in 1961 from Yale University and joined the school’s faculty, ultimately becoming an associate professor and the chair of psychiatric nursing football shirts cheap. Beginning in the 1970s, Dumas held leadership positions with the National Institute of Mental Health. She was the chief of the organization’s Psychiatric Nursing Education Branch. While at NIMH, Dumas earned a doctoral degree from Union Institute. Between 1979 and 1981, she was the first nurse, female, or African-American to serve as the deputy director of the NIMH. Dumas worked for the University of Michigan for over 20 years, and she served three terms there as the nursing school dean. Dumas was the first black female dean at Michigan. She was later named vice provost at Michigan.

Dumas served terms as president of the American Academy of Nursing and the National League for Nursing. She was a member of the Institute of Medicine and a fellow of the A.K little league football uniforms. Rice Institute meat mallet alternative. She received a presidential appointment to the National Bioethics Advisory Committee and she was awarded the President’s 21st Century Award from the National Women’s Hall of Fame. She was a Charter Fellow of the American Academy of Nursing and was named a Living Legend by the academy in 2002. Dumas received honorary doctorates from the University of Cincinnati, University of San Diego, Yale University and Dillard University. She gave the keynote address at the 1998 conference of the American Association for the History of Nursing in Mississippi.

Dumas died of cancer in a Houston hospice on July 22, 2007.

The University of Michigan Academic Women’s Caucus issues the Rhetaugh G. Dumas Progress in Diversifying Award for “notable progress by academic units in achieving concurrent ethnic/racial and gender diversity in the faculty.”

Nicolae Toader

Nicolae Toader (* 24. Juli 1927 in Răzvad, Kreis Dâmbovița; † 1983 in Bukarest) war ein rumänischer Politiker der Rumänischen Kommunistischen Partei PCR (Partidul Comunist Român), der unter anderem 1969 bis 1970 Erdölminister war.

Toader besuchte von 1935 bis 1946 das Gymnasium Ienăchiță Văcărescu in Târgoviște. Er trat 1947 dem damaligen Jugendverband UTM (Uniunea Tineretului Muncitor ) bei und engagierte sich in dessen Büro in Cricova. Im Anschluss absolvierte er von 1947 bis 1951 einen Studiengang für Bohrtechnik am Institut für Erdöl und Erdgas in Bukarest und war in dieser Zeit auch Verantwortlicher für Sozialversicherungen des UNSR (Uniunea Naţională a Studenților din România) am Institut. Nach Abschluss des Studiums war er zwischen 1951 und 1952 stellvertretender Vertrauensingenieur in einem Bohrtechnikbüro in Corabia sowie von 1852 bis Oktober 1953 Vertrauensingenieur in Ploiești und war 1953 auch Mitglied des UTM-Gebietskomitees in Cricova. Im Oktober 1953 wurde er Instrukteur in der Sektion Schwerindustrie des ZK und 1955 schließlich auch Mitglied der Rumänischen Arbeiterpartei PMR (Partidul Muncitoresc Român). Kurz darauf wurde er Leiter der Sektion Erdöl und Chemie der ZK-Abteilung für Wirtschaft des ZK der PMR und absolvierte in der Folgezeit auch verschiedene Lehrgänge an der Parteihochschule Ștefan Gheorghiu in Bukarest best waist pack for running. Danach war er vom 7 water bottle free. Juli 1962 bis zum 23. Juni 1966 Leiter der Sektion Erdöl des ZK und daraufhin zwischen dem 23. Juni 1966 und dem 13. März 1969 Leiter der Sektion Metallurgie und Chemie des ZK.

Am 13. März 1969 wurde Toader Minister für Erdöl (Ministrul Petrolului) im fünften Kabinett von Ministerpräsident Ion Gheorghe Maurer und bekleidete dieses Amt bis zu seiner Ablösung durch Alexandru Boabă am 17. September 1970. Am 12. August 1969 wurde er zudem Kandidat des ZK der PCR und verblieb in dieser Funktion bis zum XI. Parteitag der PCR am 28. November 1974. Im September 1970 wurde er Generaldirektor der Gruppe für industrielle Erdölförderung in Bolintin-Vale sowie daraufhin 1973 stellvertretender Generaldirektor der Erdölzentrale sports direct football shirts, ehe er 1974 stellvertretender Generaldirektor der Autonomen Generaldirektion für Erdöl und Erdgas des Ministeriums für Bergbau, Erdöl und Geologie wurde. Diesen Posten bekleidete er bis zu seinem Tod 1983.

Für seine Verdienste wurde er mit dem Ordinul Muncii (Orden der Arbeit) Dritter Klasse sowie mit dem Ordinul 23 August (Orden 23. August) Vierter Klasse (1966) ausgezeichnet.

Gabriel Nicolas de la Reynie

Gabriel Nicolas de La Reynie (Limoges, 1625 – Parigi, 14 giugno 1709) è stato un magistrato francese, il primo a essere stato nominato luogotenente generale di polizia.

Figlio cadetto di Jean Nicolas de Traslage, ricevette in eredità dalla famiglia di sua nonna, il cui cognome era Hugon runners water bottle, il feudo dei Reynie, che procurava una rendita annua di sole 200 lire. Nel 1698 ereditò il castello di Traslage, situato a Vicq-sur-Breuilh, da suo nipote, l’abate Jean Nicolas de Traslage; successivamente nel 1705 acquistò la baronia di Vicq.

Fu magistrato a Angoulême e in seguito presidente del tribunale di Bordeaux. Riuscì a non farsi coinvolgere nella Fronda nobiliare ed ebbe l’incarico di intendente del governatore della Guienna Jean Louis de Nogaret de La Valette duca di Épernon, che lo presentò a corte. Reynie amministrò i beni del duca senza tralasciare i suoi. Nel 1661 comprò per 320 mila lire un seggio al Consiglio di stato. Nel marzo 1667 ottenne la carica di luogotenente generale di polizia che il ministro Colbert aveva istituito quell’anno. La luogotenenza generale di polizia, che la Reynie mantenne per trent’anni custom football team uniforms, aveva compiti molto vasti, per esempio garantire la sicurezza dei cittadini, repressione dei reati, repressione della mendicità, controllo del commercio e delle corporazioni, rifornimento dei viveri a Parigi, gestione dell’illuminazione notturna, mantenimento dell’igiene urbana, gestione della giustizia, sorveglianza della stampa.

Nella vita privata, La Reynie fu importante collezionista e di antichi codici greci e romani, e appassionato bibliofilo ricordato per aver costituito una delle più belle biblioteche private di Parigi.

Altri progetti

Zdzisław Lubomirski

Zdzisław Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. 4 kwietnia 1865 w Niżnym Nowogrodzie, zm. 31 lipca 1943 w Małej Wsi) – polski prawnik, polityk i działacz społeczny; prezydent Warszawy, członek Rady Regencyjnej, książę, właściciel dóbr w Małej Wsi. Odegrał wybitną rolę w czasach Królestwa Polskiego (regencyjnego).

Był synem Jana Tadeusza i Marii z Zamoyskich. Żonaty z hrabianką Marią z Branickich, z którą miał troje dzieci: Julię Marię, Jerzego Aleksandra i Dorotę. Jego wnukami byli Kazimierz Morawski i Zdzisław Morawski.

Rodzicom zależało na jego wychowaniu w duchu polskości, dlatego już jako dziecko został wysłany do Galicji. Ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Następnie w latach 1883–1887 studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim i wszechnicy w Grazu.

Książę wcześnie wkroczył na arenę życia publicznego, zaś jednym ze skutecznych sposobów postępowania podczas zaborów była działalność dobroczynna.

W 1904 rozstał wiceprezesem, a cztery lata później prezesem Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności. Lubomirski został również kuratorem Instytutu Oftalmicznego. Placówka prowadziła badania z dziedziny okulistyki na poziomie europejskim. Organizowała również bezpłatne leczenie wzroku dla najbiedniejszych.

Od młodości szczególnie cenił szkolnictwo. W państwie, gdzie obowiązkowe było szkolnictwo rosyjskie steak tenderizer machine, starał się organizować polskie szkoły i biblioteki. Były ogólnodostępne, przeznaczone nie tylko dla dzieci. Książę Lubomirski był członkiem Zarządu Towarzystwa Wpisów Szkolnych. Organizował wyjazdy polskich działaczy społecznych do Pragi w 1908 roku, następnie przyjmował rewizytę Czechów w Warszawie. Starał się również tworzyć administracyjne i organizacyjne podstawy narodowej oświaty. W 1905 roku był współzałożycielem stronnictwa „Spójnia Narodowa”, uczestniczył w zjazdach nauczycieli zrzeszonych w Towarzystwie Oświaty Narodowej.

W odpowiedzi na deklarację wodza naczelnego wojsk rosyjskich wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza Romanowa z 14 sierpnia 1914 roku, podpisał telegram dziękczynny, głoszący m. in., że krew synów Polski, przelana łącznie z krwią synów Rosyi w walce ze wspólnym wrogiem, stanie się największą rękojmią nowego życia w pokoju i przyjaźni dwóch narodów słowiańskich. W czasie pierwszej wojny światowej Książę nadal organizował pomoc wspierając wiele organizacji charytatywnych. Sam angażował się w ich prace, udzielał pomocy finansowej, organizował struktury. Był Prezesem Komitetu Towarzystwa Popierania Pracy Społecznej, Polskiego Komitetu Pomocy Sanitarnej, Wydziału Tymczasowej Samopomocy Ziemian

Książę Zdzisław Lubomirski rozpoczął szeroką działalność publiczną po rozpoczęciu I wojny światowej. Już 3 sierpnia 1914 roku wszedł w skład Komitetu Obywatelskiego miasta Warszawy. Był jego faktycznym kierownikiem, jako prezes Sekcji Ogólnej. Prezesura władz rosyjskich była jedynie nominalna, ograniczała się do zatwierdzania projektów przedstawianych przez księcia.

Rozpoczął w ten sposób tworzenie podwalin samorządu przyszłej stolicy. Musiał rozwiać wiele problemów, takich jak rosnące bezrobocie, pobór rekrutów (na co się nie zgadzał, odmawiając przekazania zaborcom list poborowych), problemy z zaopatrzeniem i transportem, dla najbiedniejszych organizował prace interwencyjne. Podczas prac Komitetu Obywatelskiego Warszawa była jednym z najlepiej utrzymanych i zarządzanych miast, co potwierdza Stanisław Dzierzbicki, świadek wydarzeń, obserwator, autor dziennika i polityk:

W reakcji na rosyjską odezwę do Polaków z sierpnia 1914 roku, w specjalnej depeszy do wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza Romanowa wyraził głębokie wzruszenie orędziem.

Był członkiem utworzonego w 1914 roku Centralnego Komitetu Obywatelskiego w Warszawie.

Pierwsze szanse związane z odbudową polskich władz pojawiły się po wycofaniu się Rosjan i wkroczeniu do Warszawy wojsk niemieckich. Książę Lubomirski odmówił wyjazdu do Rosji, pozostał na swoim posterunku w mieście i rozpoczął rozmowy z władzami nowego okupanta. Przejął kierownictwo Centralnego Komitetu Obywatelskiego. Niemieckie władze okupacyjne przekazały księciu Komitet Obywatelski, jako władzę pomocniczą.

Lubomirski wykorzystał w pełni nadarzającą się okazję. Podczas prowadzonych rozmów bronił swojego stanowiska, że obydwa komitety powinny pełnić rolę polskiego rządu. Nie tylko zarządzać powierzonym miastem i terenem wokół, ale też wydawać stosowne akty prawne. W żadnym wypadku nie mogą ograniczać się do funkcji filantropijnych i humanitarnych.

Na wniosek Lubomirskiego rozpoczęło się tworzenie sieci szkół. Domagał się i wydał stosowne akty prawne o obowiązkowym polskim szkolnictwie. Aktywnie angażował się w działalność oświatową, uważając, że najważniejsze jest wspieranie świadomości Polaków, tworzenie wzorców narodowego myślenia. Wydziałowi Oświecenia polecił przygotowanie stosownych rozwiązań, które wcielą projekt powszechnego polskiego szkolnictwa w życie.

Jednocześnie pełnił funkcję mediatora. Odmawiał władzom niemieckim wykonywania niektórych rozporządzeń, zasłaniając się obietnicami złożonymi Rosjanom. Odmówił wydania listy osób, które otrzymywały zapomogi ze środków publicznych, bo wtedy te osoby trafiłyby na roboty przymusowe do Niemiec. Zażegnał strajk w przedsiębiorstwie wodociągowym, bo groziło to przejęciem firmy przez okupanta

W listopadzie 1914 roku książę Lubomirski wszedł w skład Komitetu Narodowego Polskiego i podpisał jego odezwę. Najważniejszym celem organizacji było „zjednoczenie Polski i założenie podwalin swobodnego rozwoju narodu”. Jednocześnie prowadził rozmowy z okupantami, aby uzyskać możliwość jak najszerszej rozbudowy samorządu Warszawy i uzyskania autonomii dla całego narodu. Jednocześnie dążył do demokratyzacji życia politycznego w kraju. 16 lipca 1916 roku, za zgodą władz okupacyjnych, zorganizował wybory do samorządu Warszawy, sam został prezydentem miasta.

13 grudnia 1916 roku spotkał się z Józefem Piłsudskim, który zaproponował mu udział we władzy w przyszłym państwie polskim. Książę nie podjął żadnych konkretnych decyzji, ale panowie nawiązali długoletnią znajomość, a może nawet przyjaźń. Natomiast Lubomirski zdecydowanie krytycznie odniósł się do wizyty Franciszka Radziwiłła w Berlinie, gdzie przedkładał on kanclerzowi „życzenia Polaków”. Książę Lubomirski rozpoczął w 1917 roku współpracę z Tymczasową Radą Stanu. Pracował w Komisji Sejmowo-Konstytucyjnej. Jednocześnie wstąpił do Międzypartyjnego Koła Politycznego – forum współpracy między różnymi obozami politycznymi na polskiej scenie. Jego kandydatura była wysuwana na stanowisko regenta lub szefa rządu.

5 listopada 1916 roku cesarze Niemiec i Austro-Węgier wydali do Polaków odezwę określoną mianem Aktu 5 listopada, która zakładała utworzenie niepodległego państwa polskiego. Nie podano jednak żadnych szczegółowych informacji.

Wreszcie 16 września 1917, prawie rok po wydaniu wyżej wymienionego Aktu Niemcy zdecydowali się na działania, które mogłyby nakłonić Polaków do wstępowania w ich szeregi. Strona polska postanowiła wykorzystać sytuację i uzyskać jak najwięcej ustępstw. Podczas powoływania Rady Regencyjnej książę Lubomirski, który został jej członkiem stawiał warunki, co opisuje jego żona w pamiętniku z okresu wojny:

1. Ogłoszenie amnestii politycznej, aby móc rozpocząć pracę z realnym czynem, a nie samymi obietnicami. 2. Beseler winien wydać okólnik do władz, aby w przyjazny sposób odnosiły się do ludności.

Rada Regencyjna Królestwa Polskiego w składzie książę Zdzisław Lubomirski, arcybiskup warszawski Aleksander Kakowski oraz ziemianin Józef Ostrowski rozpoczęła urzędowanie 27 października 1917 roku na Zamku Królewskim w Warszawie. Osobą najbardziej energiczną był książę Lubomirski

Waterproof Phone Bag

Waterproof Phone Bag



, który przenosił rozwiązania zastosowane wcześniej w Warszawie na obszar wszystkich ziem polskich. Rada utworzyła rząd, który był organem wykonawczym i rozpoczęła tworzenie zrębów polskiej administracji. Chociaż regenci władali państwem bez granic i bez legitymacji międzynarodowej, starali się o jak największy zakres suwerenności. Osiągnięcia Rady były bardzo duże, ponieważ stworzyli podwaliny, na których opierał się porządek II Rzeczypospolitej. Zdzisław Lubomirski metodycznie realizował własne założenia odzyskania wolności politycznej i budowy niezawisłości ekonomicznej kraju, które wcześniej doskonale sprawdziły się w Warszawie.

Rada wydała szereg aktów prawnych, na podstawie których budowano porządek II RP – jednego z najbardziej demokratycznych państw na świecie w tej epoce. Zbudowała administrację, która również okazała się nadzwyczaj trwała. Te same

United States Home CHANDLER 21 Jerseys

United States Home CHANDLER 21 Jerseys



, kompetentne osoby, zajmowały swoje stanowiska odbudowując młode państwo jeszcze w latach 20. XX wieku. Ustanowiła sieć placówek dyplomatycznych, które reprezentowały polskie interesy na całym świecie, utworzyła organizacyjne podstawy utworzenia Wojska Polskiego

Książę Lubomirski obejmując stanowisko regenta zdawał sobie sprawę, że może utracić popularność wśród ludzi, tak długo budowaną, opartą na solidnych podwalinach twórcy samorządu Warszawy. Żona pisała o jego obawach:

Zdzisław Lubomirski zdecydował się na pracę w Radzie Regencyjnej, wiedząc, że da mu ona większe możliwości działania niż prezydentura Warszawy. Teraz mógł rozpocząć działania na całym terenie ziem polskich. Mógł też wykorzystać i rozwinąć sieć kontaktów międzynarodowych budowanych przez jego rodzinę od pokoleń.

7 października 1918 roku z inicjatywy księcia regenta, po 123 latach została ogłoszona polska deklaracja niepodległości. Opublikowana została w Monitorze Polskim – organie rządowym, w którym publikowane były i są obowiązujące powszechnie akty prawne. 14 października po prawie stu latach polscy żołnierze ponownie przysięgali wierność swojej Ojczyźnie, a nad gmachami urzędowymi zawisły polskie flagi. Przysięgę przyjmował inicjator deklaracji niepodległości. Słowa deklaracji informowały o odrodzeniu państwa polskiego, ale również zachęcały Naród do aktywności politycznej i gospodarczej natural meat tenderizer, aby niepodległość stała się faktem, nie tylko prasową informacją:


Była to jedyna polska deklaracja niepodległości, która okazała się skuteczną. Później zwolennicy Józef Piłsudskiego propagowali świętowanie odzyskania niepodległości 11 listopada, kiedy Marszałek przejął władzę wojskową w odradzającym się kraju.

Książę Zdzisław Lubomirski uważał Józefa Piłsudskiego za doskonałego polityka, męża opatrznościowego, który będzie w stanie przejąć władzę w odradzającym się państwie. Z jego inicjatywy Piłsudski został Naczelnikiem Państwa. Aby zabezpieczyć kraj przed dyktaturą, książę zdecydował o przekazaniu władzy pod warunkiem, że niedawny więzień Magdeburga w jak najkrótszym czasie powoła rząd, do którego wejdą wszystkie liczące się stronnictwa polityczne i zwoła wybory parlamentarne. 10 listopada 1918 roku Lubomirski witał Piłsudskiego na dworcu w Warszawie, dzień później, jako członek Rady Regencyjnej przekazał mu władzę wojskową, 14 listopada 1918 roku przekazał mu władzę polityczną.

Po latach książę wspominał tamte wydarzenia:

Dodatkowo po przekazaniu władzy na ręce marszałka, niepopularna wówczas w społeczeństwie Rada Regencyjna podjęła decyzję o rozwiązaniu się. Po stworzeniu zrębów nowego bytu państwowego, postanowiła oddać władzę w ręce zaufanego człowieka. Ważniejsze było dobro Ojczyzny, niż osobiste ambicje. Książę wolał na kilka lat odsunął się w cień, niż dopuścić do ewentualnej walki stronnictw w młodym państwie lub, co gorsza, do wybuchu wojny domowej.

W 1893 roku ożenił się z Marią z Branickich. Wówczas przeniósł się do Królestwa Polskiego. Mieszkał w pałacu na Frascati (wówczas podmiejskiej rezydencji) i w swoich dobrach w Małej Wsi koło Grójca. Lubomirski spędzał tu wolne chwile oraz czas z rodziną. Był ojcem trójki dzieci – Julii, Jerzego i Doroty. Udał się tu również na polityczne wakacje w latach 1919–1925, kiedy ustąpił ze stanowiska regenta. Zdecydował się nie ingerować w zarządzanie demokratycznym państwem, dla którego stworzył podwaliny prawne i organizacyjne.

Podczas przewrotu Zdzisław Lubomirski zdecydował się na szybki powrót do życia politycznego. 13 maja 1926 roku odbył rozmowę z Piłsudskim na Dworcu Wschodnim w Warszawie. Następnie znalazł się na liście pośród czterech kandydatów na prezydenta wysuniętych przez marszałka. Nie chcąc zaostrzać konfliktu na scenie politycznej, odmówił próby objęcia stanowiska po ustąpieniu Stanisława Wojciechowskiego.

Podczas zamachu pełnił rolę mediatora, prowadząc rozmowy z obydwiema stronami konfliktu. Jego celem było uniknięcie wojny domowej, której groźba była realna w 1926 roku. Tym bardziej odmówił więc objęcia funkcji pomajowego prezydenta, ponieważ Maciej Rataj, Marszałek Sejmu dążył do wyboru Ignacego Mościckiego. Warto tu zauważyć, że wyboru prezydenta dokonywało wówczas Zgromadzenie Narodowe (Sejm i Senat połączone). Nie były to wybory powszechne.

Po zamachu majowym Zdzisław Lubomirski znowu wkroczył do polityki. Objął godność senatora, dzięki czemu mógł wykorzystać swoje kontakty międzynarodowe oraz służyć radą i doświadczeniem w procesie tworzenia prawa.

W latach 1928–1935 Zdzisław Lubomirski był senatorem z ramienia Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem wybranym w Warszawie. W kolejnej kadencji (1935–1938) pełnił tę funkcję z nominacji prezydenta. W latach 1928–1930 był przewodniczącym dwóch senackich komisji – spraw zagranicznych i wojskowej. W kolejnej kadencji przewodniczył komisji spraw zagranicznych. Często brał udział w pracach i spotkaniach międzynarodowych, na przykład reprezentował polski Senat na pogrzebie marszałka Ferdynanda Focha w 1929 roku.

Kiedy rozpoczął się proces brzeski (proces opozycjonistów z Centrolewu) książę złożył mandat i oddał się do dyspozycji premiera Walerego Sławka. Premier jednak nakazał mu dalsze pełnienie sprawowanego urzędu senatora.

Pomimo pełnienia ważnej funkcji narastał opór księcia Lubomirskiego związany z rządami pułkowników, w szczególności do ministra Józefa Becka. W 1938 roku w mieszkaniu senatora odbywały się tajne spotkania dotyczące sytuacji politycznej w kraju. Uczestniczyli w niech między innymi Mieczysław Niedziałkowski, Roman Knoll, Henryk Strasburger. Sytuacja biernego oporu księcia wobec obozu władzy, który reprezentował zakończyła się tym, że obóz Sanacji nie zezwolił mu na staranie się o ponowny wybór w 1938 roku

Po śmierci Aleksandra Lednickiego, znanego polityka został powołany specjalny Sąd Obywatelski, który miał wyjaśnić nie tylko okoliczności śmierci działacza, ale również sposób prowadzenia przez niego polityki. Lednicki był podejrzewany o wrogie działania na rzecz Rosjan, którym był przychylny przez całe swoje życie.

Książę Lubomirski został prezesem tego sądu. Dążył do rzetelnego wyjaśnienia sprawy, dał się poznać, jako osoba solidnie prowadząca śledztwo. Podszedł do tego zadania z dużym zaangażowaniem, tak jak do wszystkich innych powierzonych mu prac. Prowadził sprawę z odwagą, nie poddawał się naciskom ze strony działaczy sanacyjnych i doprowadził do uniewinnienia Lednickiego

Był obywatelem ziemskim guberni warszawskiej w 1909 roku.

Zdzisław Lubomirski należał do wyższej klasy społecznej. Predestynowało go do tego urodzenie w zasłużonej dla Polski rodzinie arystokratycznej, wykształcenie, działalność społeczna, charytatywna i polityczna, wreszcie posiadany majątek. Starał się więc w pokojowy sposób bronić interesów swojej warstwy.

Książę był wiceprezesem Polskiej Organizacji Zachowawczej Pracy Państwowej, a latach 1931–1935 – prezesem Naczelnej Rady Organizacji Ziemiańskich. Starał się reprezentować interesy swojej warstwy społecznej, która znalazła się po światowym kryzysie gospodarczym z 1929 roku w trudnej sytuacji.

Już we wrześniu 1939 roku, podczas oblężenia Warszawy, książę Lubomirski włączył się aktywnie w prace Komitetu Obywatelskiego. Przewodniczącym organizacji był Stefan Starzyński, wówczas prezydent stolicy. Odegrał ważną rolę w tworzeniu polskiego państwa podziemnego, zwłaszcza w początkowym okresie. Wówczas toczyły się rozmowy dotyczące utworzenia Rządu Obrony Narodowej w Warszawie. Premierem miał zostać generał Juliusz Rómmel, ministrem spraw zagranicznych – Zdzisław Lubomirski. Ostatecznie jednak centralne władze postanowiono organizować w Paryżu, a potem w Londynie.

Książę zdecydował się na pozostanie w kraju. Był znanym międzywojennym politykiem, więc wydawał się niebezpieczny dla władz zaborczych. 10 listopada 1942 roku został aresztowany przez gestapo za działalność niepodległościową. Przez dwa miesiące był przetrzymywany w więzieniu bez postawienia zarzutów. Wreszcie został zwolniony, ale odniósł ciężkie i poważne rany. Nie zdołał już wyzdrowieć. W wyniku obrażeń zmarł 31 lipca 1943 roku w swoim domu w Małej Wsi.

Książę Zdzisław Lubomirski od młodości był przeświadczony o potrzebie odbudowy państwa polskiego. Polska niepodległość była celem, jaki przyświecał mu przez całe życie. Książę Rozpoczął swoją pracę w organizacjach dobroczynnych, by potem budować samorząd Warszawy, wreszcie tworzyć podwaliny odrodzonego państwa. Nie wahał się zmieniać obozów politycznych, kiedy uznał to za wartościowy krok w kierunku umacniania polskich struktur gospodarczych, administracyjnych, prawnych.

Generał-gubernator wojsk niemieckich Hans Hartwig von Beseler tak scharakteryzował księcia w raporcie przesłanym do cesarza w 1917 roku:

Pochowany został w kościele parafialnym w Belsku Dużym.

Aleksander Kakowski • Zdzisław Lubomirski • Józef Ostrowski